برخیزم و عزمِ بادۀ ناب کنم / رنگِ رخِ خود به رنگِ عنّاب کنم

این عقلِ فضول‌پیشه را مشتی می / بر روی زنم چنانکه در خواب کنم

( رباعیّات خیّام )

حافظ می‌فرماید:

ز باده هیچت اگر نیست این نه بس که تو را / دمی ز وسوسۀ عقل بی‌خبر دارد

و یقین است که از عقل، مقصود فکر و اندیشه‌هایی است که نفس در امور دنیا به عقل وسوسه می‌کند و انسان را از فکر معقول بازمی‌دارد