تا جهان بود از سرِ آدم فراز / کس نبود از راهِ دانش بی‌نیاز

مردمانِ بِخرَد اندر هر زمان / رازِ دانش را به هرگونه زبان،

گرد کردند و گرامی داشتند / تا به سنگ اندر همی بنگاشتند

دانش اندر دل چراغِ روشن است / وز همه بد بر تنِ تو جوشن است

( رودکی )