چه مهره باخت ندانم سپهرِ دشمن‌خوی / که دور کرد به دستان ز دوستان ما را

به بی‌وفاییِ دورِ زمان یقین بودیم / ولی نبود فراقِ تو در گمان ما را

.

( خواجوی کرمانی )